GRA ULICZNA cz.3/3

12 marca 2018 0 przez Radosław Bella

Z racji tego, iż jestem ogromnym zwolennikiem gry ulicznej, często pojawiał się  ten temat na blogu, w zakładce “Dzieci i młodzież”. Prezentuję ostatnią z trzech części artykułu. By mieć lepszy pogląd na priorytetowy dla mnie temat, dotyczący nauczania piłki nożnej dzieci, proponuję przeczytać również cz.1 (tutaj) i cz.2 (tutaj).

W latach 80tych i 90tych nie było jeszcze tylu profesjonalnych akademii i wykształconych trenerów. Nie mówimy tylko o Polsce, mówimy również o innych krajach. Nie było sieci skautingu oraz turniejów między wojewódzkich czy międzynarodowych.

 

ale mistrzowie byli…

GRA ULICZNA – FENOMEN SKUTECZNEJ NAUKI

Nigdy nie mamy do końca pewności, czy zawodnicy rozwijają się dzięki naszemu treningowy czy… pomimo jego! Można narzekać, że coraz mniej dzieci gra w piłkę, można również biadolić na temat nieświadomych rodziców – którzy, apropo grali w piłkę za młodu godzinami – czy rozmawiać o rozwoju nowych technologii, które przeszkadzają w szkoleniu piłkarzy.

Można również zrobić zupełnie odwrotnie. My jako Trenerzy/Trenerki możemy wprowadzić piłkę uliczną na stałe w jednostkę treningową.  Jako, że ostatni artykuł jest poniekąd podsumowaniem tematu, to wypiszę kilka powodów, dla których gra uliczna powinna stanowić większą część treningu. Czy zaczynając naszą przygodę z piłką, wychodziliśmy na ulicę grać w piłkę czy przesuwać w obronie? Czy będąc z piłką przy nodze, chciałeś/aś znać koncepty taktyczne czy po prostu zdobyć bramkę?

Nie faszerowano nas ćwiczeniami analitycznymi, rozgrzewką czy organizacją gry w obronie.  Spójrzmy na zalety treningowe gry ulicznej:

1/ DZIECI PRÓBUJĄ!

Patrząc na obrazek po prawej, można śmiało stwierdzić – z dużą dozą pewności – że, raczej zawodnicy nie zrobili najpierw części wstępnej z piłką, berka kibelka, a na końcu serii przyspieszeń, by podnieść temperaturę ciała…

Po prostu zauważyli coś w telewizji, i próbują. To jest najważniejsza zaleta piłki ulicznej. Oczywiście obrazek tylko poglądowo pokazuje istotę rzeczy.

2/ TECHNIKA WYNIKAJĄCA Z WYMAGAŃ GRY.

Technika jest egzekucją decyzji, a nie egzekucją techniki. Tym różni się właśnie technika w piłce nożnej, od techniki np. w gimnastyce. Piłkarska technika jest odpowiedzią na zaistniałą sytuację taktyczną. Jest wykonaniem danego elementu w odpowiedzi na otoczenie, w jakim zawodnik się znajduje. W piłce ulicznej, zawodnik z piłką nieustannie musi się adaptować do podobnych, ale jednak różnych sytuacji. Częstym błędem treningowym jest ćwiczenie…ćwiczenia. Rozwiązań i odpowiedzi, których nigdy – lub prawie nigdy – zawodnik nie będzie stosował. Aplikując grę uliczną mamy pewność, że zawodnicy zawsze uczą się umiejętności indywidualnych w kontekście gry.

3/ ZREDUKOWANY I SKUTECZNY FEEDBACK

Bardzo często skutecznym narzędzie jest natychmiastowy feedback. Dawany zbyt często, może jednak nie przynieść najlepszych rezultatów, ponieważ pozbawiamy zawodnika refleksji. W treningu  najczęściej trener uświadamia zawodnika, co zrobił źle i gdzie popełnił błąd. W grze ulicznej… gra daje feedback. Jest również mniej tego feedbacku, ponieważ dzieci nie zatrzymują gry! Nie dojdzie wtedy do “przeładowania” informacjami. Gra uliczna jest zorientowana na zawodnika, nie trenera.

4/ WIĘKSZA TOLERANCJA NA BŁĄD

Wielu z Nas jest zwolennikiem uczenia się na błędach, a mimo to zdarza Nam się na treningach roztrząsać błąd i rozkładać go na czynniki pierwsze. W grze ulicznej po prostu nie ma na to czasu, a to powoduje dwie rzeczy: szybciej trzeba się uczyć, by nie popełniać go następnym razem, a to powoduje szybkie szukanie rozwiązania w następnej/podobnej sytuacji.

5/ GRA JAKO NAJWIĘKSZA MOTYWACJA

Dzieci mają nieodpartą chęć odkrywania. W trakcie gry ulicznej, środowisko do tego jest bardzo sprzyjające. Dzieci nie muszą czekać – jak często ma to miejsce – do końca treningu na grę. Oni po prostu ciągle grają. Gra jest najlepszym sposobem na utrzymacie koncentracji u dzieci.

6/ DUŻA LICZBA POWTÓRZEŃ/ZAGRAŃ

Dzieci raczej nie grają dużych gier typu 9v9. Częściej na ulicy widać gry 4v4 czy 5v5. Zawężone pole gry wpływa na jej szybkość. Im szybciej zawodnicy będą mieli częstszy kontakt z piłką (na mniejszym polu), tym lepiej będą nią operować w przyszłości. Nie są to powtórzenia pozbawione myślenia – automatyczne powtarzanie bez użycia mózgu. Są to zagrania/akcje w grze.

7/ PRZYJEMNOŚĆ JAKO TRAMPOLINA DO SKUTECZNIEJSZEJ NAUKI

Nie od dziś wiadomo, że człowiek szybciej uczy się rzeczy, które sprawiają mu przyjemność. Z racji tego, iż gra w piłkę jest fascynująca przede wszystkim dlatego, iż każdy może wyrazić na boisku siebie. Gra uliczna sprawia wielką frajdę. Gdy starsi panowie zbiorą się na granie w piłkę, nikt nie rozpoczyna od ćwiczeń piłkarskich. Nawet w tym wieku każdy chce grać!

8/ KREATYWNOŚĆ

Gra uliczna jest środowiskiem wymagającym kreatywności. Wiele mówi się o tym, jak nauczać kreatywności. Czyli jak zaplanować coś… co nie wiemy dzisiaj jak wygląda bo… wymaga to odkrycia. Organizacja w defensywie, rozwiązania w ofensywie, zasady gry – to wszystko jest swoistym zaprzeczeniem słowa kreatywność! Jak organizacja i kreatywność? Jak zasady i kreatywność?

9/ PODŚWIADOMOŚĆ

Najlepsi zawodnicy grają podświadomie. Szybko segregują niezbędne informację, a nie zaprzątają sobie głowy zbędnymi informacjami. Na nadinterpretacje nie ma czasu. Gra uliczna bardzo mocno oddziałuje na podświadomość. Ciągłe mierzenie się z problemami związanymi z grą, mocno kształtuje głębokie rozumienie dyscypliny. O wiele szybciej można wtedy analizować informacje, przy małym wysiłku, bez używania świadomości.

By być kreatywnym, potrzebujemy środowiska, które ciągle zaskakuje.  Jak w takim razie stworzyć środowisko, gdzie nasi zawodnicy nie będą grać “naleciałościami” z naszego treningu?

Uważam, że wszystko co skrajne, nie jest dobre. Wiem również jednak, że zdecydowanie ZA MAŁO jest gry ulicznej, a każdy kto kocha futbol…zaczął właśnie od gry!

Dzieci muszą jak najszybciej wrócić na ulice!

 

 


Literatura:

“What is tactical periodization?” , Tamarit X.

“Play Practice”, Launder A.

“Game Intelligence”, Wein H.

“Football for the brave”, Cartwright J.