GRA ULICZNA cz. 1

GRA ULICZNA cz. 1

20 listopada 2017 0 przez Radosław Bella

ZAGUBIONY „DIAMENT” ROZWOJU PIŁKARZY – GRA ULICZNA cz. 1

W marcu tego roku miałem okazję uczestniczyć w konferencji  „Periodizacao Tactica by Vitor Frade” w portugalskim Porto. Chciałbym przedstawić Wam jedną sytuację z pierwszego dnia konferencji.

Jeden z prelegentów – Miguel Lopes – zadał pytanie ponad pięciuset trenerom:

– Kto z Was w dzieciństwie grał na ulicy?

Na Sali było widać około 500 podniesionych rąk.

– Kto z Was ma dzieci?

Większość osób znów podniosła rękę. Wtedy Miguel zadał pytanie do tej części trenerów.

– Kogo dzieci grają dzisiaj na ulicy?

Niestety już nikt nie podniósł ręki.


Dziś zajmiemy się tematem, który zarówno za granicą jak i w Polsce, wraca jak bumerang na większości kursach, konferencjach  czy rozmowach trenerskich. Wszyscy z Nas najprawdopodobniej znają  opinię Johana Cruyffa na temat gry ulicznej.

„Ulica to jedno z najważniejszych miejsc do nauki gry w piłkę. Ulica uczy Cię, że nie możesz upaść bo zrobisz sobie krzywdę. Uczy Cię techniki i dobrego panowania nad piłką. W przeciwnym wypadku większy potraktuje cię z ciała i znowu wylądujesz na ziemi. Aby uniknąć bólu, musisz być dobry technicznie. Przyjęcie i podanie powinny stanowić jedno dotknięcie, później znikasz”.

John Cartwright jest jednym z trenerów którzy uważają, że „dzieci jak najszybciej muszą wrócić na ulicę”. Jest to trener edukator w Wielkiej Brytanii, którego artykuły bardzo często są tłumaczone na moim blogu. Zapraszam do artykułu z 10 Października 2016:


Autor: John Cartwright. Oryginalny tytuł: „Development’s lost „diamond””.

Źródło: https://keeptheball.wordpress.com/2016/10/10/developments-lost-diamond/

Foto: https://www.thevitruvianman.org/children-america-no-longer-know-play/


Ostatnio w jednym z programów radiowych, zastanawiano się nad przyczynami słabego rozwoju młodych zawodników w Wielkiej Brytanii. Podano wiele powodów, dla których niewystarczająca młodzież nie przechodzi przez system Akademii, aby osiągnąć regularne występy  w pierwszym zespole – wzrost liczby graczy zagranicznych w naszej lidze,  niskie standardy coachingu,  niska indywidualna umiejętność w zakresie umiejętności i zrozumienia gry itp.

 

Wszystkie te powody mają oczywiście element prawdy, ale nie słyszałem, żeby ktoś wspomniał o tym, co uważam za prawdziwy powód naszego niedorozwoju – utracony „Diament” nauki i wysokiej wydajności – „GRA ULICZNA”!

 

Gdy cofniemy się w czasie o dwie, trzy a nawet cztery dekady, zauważymy zależność, że dzieci tysiące godzin spędzały na podwórku grając w piłkę.  Wyrabiały praktykę podczas gry. Miało to miejsce na ulicach, gruzach i placach zabaw w pobliżu ich domów w całym kraju. Te godziny umocniły umiejętności i taktyczne i decyzyjne w małych grach,  grając przez wiele godzin.

W klubach piłkarskich obiekty mają w większości wysokie standardy; Sprzęt treningowy-wyposażenie zawodników-opieka medyczna-metody fitness-różne nawierzchnie na boiskach itp. Wszystko zostało ulepszone, ponieważ w grę wchodzi wiele pieniędzy, ale według mnie indywidualne standardy gry nie uległy zmianie. Jak zapewne wiedzą regularni czytelnicy artykułów na blogu, które przedstawiłem, byłem wieloletnim krytykiem licznych programów coachingowych i odpowiedniej infrastruktury konkurencyjnej wprowadzonej przez nasze FA przez lata, ale moje uwagi i sugestie zostały zignorowane przez nasze „piłkarskie władze”.

Nasz związek piłkarski od 1950 kontroluje coaching i rozwój zawodników, ale niewiele wiemy o tym, jak powinna wyglądać nasza postawa i podejście do gry. Programy coachingowe z biegiem lat zostały wprowadzone bez uprzedniej wizualizacji sposobu, w jaki powinniśmy grać w tę grę. To była poważna usterka rozwoju futbolu z programami coachingowymi wprowadzonymi bez celu do osiągnięcia, tworząc … …… trasę donikąd!

To właśnie z powodu mojej głębokiej troski o rozwój piłkarzy postanowiłem napisać PREMIER SKILLS COACHING METHOD. Spędziłem dużo czasu na kompletowaniu narodowego stylu gry – stylu, który pasował do naszej kultury. Po ustaleniu mojej wizji naszej gry możliwe było ustawienie „ścieżki” do jej osiągnięcia. Treść programów na „ścieżce” od poziomu juniora do seniora była wyraźnie poświęcona pokonywaniu utraconego czasu praktyki (gry bez feedbacku trenera) z przeszłości.

Niestety na treningach w wielu akademiach oraz innych mniejszych ośrodkach bardzo wiele czasu poświęca się na ćwiczenie…ćwiczeń, a nie gry. Kolejnym problemem jest fakt, że nawet jak większość czasu zawodnicy grają, to Trenerzy często przerywając, próbują nauczać  zawodników różnych rozwiązań. Nie dają młodym piłkarzom możliwości odkrycia rozwiązania danego problemu.  Główną zaletą gry ulicznej jest to, że nikt dzieciom nie przeszkadza! Gra będzie najlepszym nauczycielem, a najlepszym feedbackiem będzie przeciwnik. Jeżeli stracę piłkę… to muszę drugi raz tej sytuacji uniknąć. Tą wiedzę nabywa się podświadomie, ale by ją nabyć potrzebna jest niezliczona ilość gier – PRAKTYKA.

Bez rozwiązania głównego problemu – straconego czasu treningowego – wszystkie nowe innowacje wchodzące do gry będą miały niewielką wartość, a jakość gry będzie nadal spadać. Miliony dotknięć piłki w połączeniu z milionami realistycznych decyzji w trakcie gry ulicznej, były kiedyś częścią rozwoju piłkarza ” i stworzyły „podstawy” do gry na najwyższym poziomie  …… i muszą zostać ponownie wprowadzone do dzisiejszego formatu coachingu.

 

„Gdy wychodziłem z domu zawsze oszukiwałem moją mamę, że idę do szkoły. Brałem plecak i wychodziłem na ulicę grać z kolegami…całe dnie. Zawsze miałem piłkę pod moimi nogami”.

Ronaldo Luiz Nazario de Lima

„W Ajaxie trenowałem 3 razy w tygodniu. Później grałem po 3-4 godziny na ulicy… Myślisz że gdzie nauczyłem się grać???”

Johan Cruyff

 

Więcej o grze ulicznej niebawem!