Nauczanie taktyki – część pierwsza

Nauczanie taktyki – część pierwsza

31 stycznia 2017 0 przez Radosław Bella

TAKTYKA INDYWIDUALNA

Kiedy Trenerzy zaczynają mówić o taktyce, u wielu z Nas można zauważyć ekscytację. Od razu zaczynamy analizować oraz wymyślać różne strategie gry, które chcielibyśmy wprowadzić do naszego zespołu. Spędzamy mnóstwo czasu próbując uczyć naszych młodych zawodników tych schematów/wariantów/założeń – czasem z powodzeniem,  czasem bez. W rzeczywistości  często robimy to w sposób bardziej skomplikowany, niż jest to potrzebne.


Zac Ludwig: „Teaching tactics part one: Individual tactics”.

Oryginalny tekst: http://www.switchingthefield.com/teaching-tactics-part-1.html

Foto: http://www.pursuant.com/blog/wp-content/uploads/2011/09/data_driven_decisions.png


Na poziomie piłki młodzieżowej, nauczanie taktyki jest bardzo prostym procesem. Taktyka na początkowym etapie to nic innego jak „podejmowanie prawidłowych decyzji”. Dlatego musimy nauczyć zawodników jak podejmować prawidłowe decyzje. Kluczowe w tym założeniu jest słowo „jak”. Wielu z Trenerów uczy jaką decyzję warto podjąć . Nie jest to najbardziej efektywny sposób nauczania. Trafniejszym pytaniem jest „dlaczego” podjąłeś lub „dlaczego” warto podjąć inną decyzje? Nauczanie naszych zawodników poprzez słowo „dlaczego” upoważnia ich do podejmowania samodzielnych decyzji i pomaga im w lepszym i szybszym rozwiązywaniu problemów.

Najprostszym sposobem nauczania taktyki jest rozbicie różnych konceptów taktycznych na pytania, które wywołają dyskusję z zawodnikiem i pomogą mu w zrozumieniu różnych zachowań oraz wydarzeń na boisku. Taktyka to nic innego jak szereg decyzji podejmowanych na zaistniałą sytuację. Powiedzmy, że mamy zamiar pracować z 1szym atakującym (czyli z zawodnikiem przy piłce). Na podstawowym poziomie, takie zadałbym mu pytania i wymagał odpowiedzi:

1.       Jaki jest cel zawodnika z piłką? Odp: Zdobycie bramki.

2.       A jeżeli nie możesz oddać strzału? Odp: powinienem prowadzić piłkę.

3.       Gdzie? Odp: do przodu.

4.       A jeżeli nie ma miejsca? Odp: to w wolną przestrzeń.

5.       A jeśli nie masz miejsca na prowadzenie piłki, to czego powinieneś szukać? Odp: Podania do wolnego partnera.

Jeżeli zaczniemy pytać zawodników, to zaczniemy im pomagać w podejmowaniu decyzji w ułamku sekundy i staną się bardziej skuteczni ,mimo ich młodego wieku. Ci zawodnicy będą się uczyć podejmowania prawidłowych decyzji na własną rękę, a odpowiedzi na te pytania mają zastosowanie do każdej sytuacji w trakcie gry.

Im szybciej zawodnik zrozumie ten koncept gry (zdobywanie pola gry), tym szybciej można przejść do trudniejszych rzeczy. Kolejnym poziomem trudności byłyby   pytania takiego typu:

1.       Jeżeli prowadzę i mam przed sobą obrońcę, to czy jest gdzieś wolne miejsce za jego plecami? Jeżeli tak to gdzie? Jeżeli nie to co najlepiej zrobić?

2.       Nawet jeżeli jest gdzieś koło przeciwnika miejsce, to jak najlepiej go ominąć? (Prowadzenie czy podanie)

3.       Czy za jego plecami jest partner do gry? Czy będzie on miał więcej miejsca  z piłką niż ja?

4.       Jaki jest najszybszy sposób na zdobycie terenu przeciwnika? (podanie czy prowadzenie)

5.       Czy możesz w tej sytuacji oszukać swojego przeciwnika?  Dlaczego powinieneś to zrobić?!

6.       Jeżeli nie możesz podać do przodu to czego szukasz? Co robisz?

Te pytania są nauczaniem pewnych wyjątków od podstawowych zasad wyuczonych wcześniej ( poprzednimi pytaniami.). Wyjątki te powodują jeszcze szybsze uczenie oraz powodują częstsze poczucie sukcesu. I znów upraszczamy proces nauczania taktyki oraz samodzielnego podejmowania prawidłowych decyzji. Tego wszystkiego uczą się zawodnicy na własną rękę. My im tylko pomagamy.

Te typy pytań mogą być zadawany każdemu zawodnikowi na boisku – niezależnie od pozycji. Jeżeli pracujemy nad 2gim atakującym (partner dający wsparcie zawodnikowi z piłką) możemy najpierw zapytać: „Gdzie powinieneś się ustawić, by dać koledze opcje podania? W którym miejscu chciałbyś dostać piłkę i dlaczego??” Następne pytanie pod względem skali trudności: „Nawet jeżeli nie mam miejsca by się ustawić, to jak mogę sobie/koledze pomóc w zdobyciu przestrzeni? (ruch za plecy rywala, zwód bez piłki, ustawienie się pod piłkę, zmiana pozycji itd. – zależne od sytuacji)”.

Najważniejszym aspektem nauczania taktyki u dzieci jest potęga słowa „dlaczego”, niż samo „co” powinieneś zrobić. Jeżeli będziemy w taki sposób nauczać, to po pewnym czasie będziemy mogli przejść do bardziej skomplikowanych strategii. Dojdzie do sytuacji, w których zamiast krzyczeć im „zmieniaj stronę gry” to będą to robić na własną rękę ponieważ… nie będą mieli miejsca. Będzie to jedna z odpowiedzi na te pytania! Będzie to reakcja na brak miejsca.  Uznają, że jeżeli  nie mają miejsca przed sobą to partner po drugiej stronie będzie miał. Wszystko zrobią sami! Bez naszej pomocy.