Nauczanie taktyki – część druga

Nauczanie taktyki – część druga

31 stycznia 2017 0 przez Radosław Bella

TAKTYKA DRUŻYNOWA

Jest to część druga artykułu, który ukazał się poprzednio i tyczył się taktyki indywidualnej na poziomie młodzieżowym.

Jak już zawodnik osiągnął sukces oraz zrozumiał proces samodzielnego podejmowania decyzji, możemy powoli wprowadzać im szersze koncepty taktyczne: grupowe, potem drużynowe. Chodzi nam tylko o to, jak mają zawodnicy z sobą współpracować. Każda osoba musi się skoncentrować na swoich indywidualnych zadaniach oraz myśleć o jej roli w drużynie. 


Zac Ludwig: „Teaching tactics part two: TEAM tactics”.

Oryginalny tekst: http://www.switchingthefield.com/teaching-tactics-part-2.htm

Foto: http://static.sportskeeda.com/wp-content/uploads/2015/08/tuchel-1440699309-800.jpg


 

Wciąż kluczem jest uczenie naszych zawodników „dlaczego” powinni podejmować takie, a nie inne decyzje. Dalej trzeba stosować serię otwartych pytań oraz nasuwać tymi pytaniami prawidłowe odpowiedzi. Najpierw jednak powinniśmy zadać podstawowe pytanie: Czym jest grupa oraz jaki może ona osiągnąć sukces w trakcie meczu?

Załóżmy,  że dalej kontynuujemy pracę nad atakiem (jak w poprzednim artykule):


  1. Co jest celem całego zespołu? Odp: Zdobycie bramki.
  2. Żeby zdobyć bramkę co musimy najpierw zrobić? Odp: grać do przodu, zdobywać teren.
  3. Jeżeli nie możemy zdobyć pola gry, to jak możemy pomóc zawodnikowi z piłką?

Odpowiedź na 3 pytanie będzie różna. Zawodnicy będą szukali dobrej odpowiedzi. „Szerokie ustawienie, rozszerzenie pola gry, wydłużenie boiska, ustawienie się między liniami przeciwnika – to jedne z wielu prawidłowych odpowiedzi. Większość feedbacku będzie zorientowana na zawodników wokół piłki, niż na zawodnika z piłką.  By odpowiedzieć prawidłowo na 1 pytanie, każdy z zawodników powinien również znać miejsce w swoim zespole. Zawodnik z piłką powinien zawsze zdobywać pole gry lub szukać okazji do strzału. Drugi atakujący powinien dać wsparcie i możliwość podania do przodu, jeżeli zawodnik z piłką nie ma miejsca. Trzeci atakujący  powinien dać zawsze opcję do rozszerzenie ataku (szerokie ustawienie) itd. Pokazujemy opcje  zawodnikowi z piłką , on wybiera, a jego cel jest dalej niezmienny –  zdobycie bramki. Dajemy mu po prostu możliwość wyboru. Strzelam czy podaję? Prowadzę piłkę czy podaję? Seria krótkich podań czy jedno kluczowe podanie? Podanie bez czy po przyjęciu piłki?

Jeżeli w danej sytuacji nie możemy oddać strzału czy podać do przodu, musimy zawsze mieć plan „b”. Możliwość utrzymania się przy piłce. Często jedynym dobrym wyjściem będzie zmiana strony gry do wolnego partnera. Jeżeli jesteśmy daleko od bramki i niemożliwym jest oddanie strzału, głównym celem jest zdobywanie terenu. Chcemy grać do przodu w przemyślany sposób. Każda sytuacja jest inna i każdy zawodnik powinien rozpoznać jakie działania pomogą mu zdobyć pole gry. Czy zagrać krótko do drugiego atakującego (dającego możliwość podania do przodu)? Czy dłuższe podanie do trzeciego atakującego (zawodnik dający możliwość zmiany strony)? Może najlepszym rozwiązaniem w danej sytuacji jest podanie do tyłu, by na nowo rozpocząć atak?

 

Gdy zawodnicy „zaskoczą” , zaczną otwierać się przed nimi nowe możliwości i rozwiązania. Powoli będą w stanie zrozumieć, że mogą manipulować obroną przeciwnika – jest to coś, co mogą robić we wszystkich częściach boiska. Prowadzenie takiego rodzaju gry może być skomplikowane, ale jeżeli go uprościmy i damy zawodnikom odpowiednie podstawy ( poprzez nauczanie indywidualnych zachować taktycznych), wszystko stanie się łatwiejsze. Pewnego dnia stanie się to dla nich nawykiem i będzie można przejść do znacznie trudniejszych pomysłów.

Jeżeli nauczyliśmy już mikrotaktyki (współdziałania grupowego), można rozpocząć naukę gry całego zespołu.  Jak będziemy grać gdy: wygrywamy lub przegrywamy? Ile czasu zostało do końca meczu?  Jeżeli zawodnicy będą mieli silne podstawy (taktyka indywidualna i mikro taktyka) zaczną rozpoznawać: czy przyspieszyć tempo gry czy zwolnić atak? Czy musimy być bardziej agresywni w odbiorze? Zawodnicy mając silne fundamenty nie będą skupiać  się wyłącznie na swojej grze, ale będą również zdolni do rozszyfrowania  gry przeciwnika: Jak szybka jest u przeciwników faza przejściowa? Czy są lepsi w ataku czy w obronie? Czy lepiej jest się cofnąć i czekać na okazję do kontry, czy przeciwnik nie radzi sobie z wysokim pressingiem? Która strona przeciwnika jest słabsza? Którędy lepiej atakować?

Jak zawsze, ważne jest, że możemy pomóc zawodnikom w rozpoznawaniu tych sytuacji na własną rękę. Musimy ich nauczyć pewnego stylu (wizji) gry, ale również zawodnicy powinni umieć reagować samodzielnie na to, co się dzieje na boisku. Nie wystarczy im tylko powiedzieć, co mają robić. Jest za dużo zmiennych w trakcie gry. Plan Trenera może okazać się nieskuteczny, więc zawodnicy w głównej mierze muszą zareagować na to, co się dzieje na boisku. Ta wiedza pozwoli im szybko zareagować w każdej sytuacji meczowej. Jeżeli nauka przebiega w taki sposób, to zawodnicy mają wachlarz możliwości. Będą potrafili kontrować, mimo że przez większość meczu utrzymują się przy piłce. W trakcie ataku będą w stanie zachować równowagę w obronie. W fazie obrony będą myśleć o kontrze.  Będą w stanie utrzymać się przy piłce, gdy jest ich mniej. I tak dalej…