Czy w sporcie nie specjalizujemy dzieci zbyt wcześnie? (cz. 1)


Skupianie się przez cały rok na jednej dyscyplinie sportu zmusza dzieci do porzucenia radości z uprawiania innych dyscyplin oraz do bycia mistrzem w jego „głównej dyscyplinie”. Najgorszą jednak rzeczą jest fakt, że o ich dzieciństwie i wyborze sportu często decyduje kto inny…


US YOUTH SOCCER: „Are kids specializing in sport stoo early? ”,  www.usyouthsoccer.org;

Oryginalny tekst: http://www.usyouthsoccer.org/are_kids_specializing_in_sports_too_early/#

Foto: http://www.usyouthsoccer.org/are_kids_specializing_in_sports_too_early/#


SKĄD WZIĘŁA SIĘ SPECJALIZACJA W SPORCIE?

Wiele osób przyczynia się do wczesnej specjalizacji w sporcie na podstawie słynnej teorii Dr. Anders’a Ericssona, która mówi o 10 000 godzinach treningu w celu bycia ekspertem w danej dziedzinie. Mając na uwadze tą teorię, trenerzy/trenerki zmuszają młodych sportowców  do skupiania się na jednej dyscyplinie sportu, mając nadzieje że staną się wkrótce elitą… – nawet jak Ericsson opracowując swoją teorie pierwotnie myślał o…muzykach, szachistach, matematykach…

Brad Ferguson i Paula Ster z Canadian Memorial Chiropractic College w swoim artykule zgodnie twierdzą, że „dzieci do 10 roku życia nie są zwyczajnie dojrzałe psychicznie, by zrozumieć znaczenie zaangażowania, odpowiedzialności i konsekwencji uprawiania jednego sportu przez cały rok”.  Nie mając tego na względzie, możemy często znaleźć trenerów/trenerki, którzy już na pierwszy rzut oka potrafią dojrzeć w dziecku talent do poszczególnego sportu.

„Przykładem niech będzie gra na pianinie. Dziecko, które przez cały czas gra ten sam utwór, przez 10 000 godzin, niekoniecznie stanie się ekspertem w grze na pianinie.” – mowi Dr. Matt Bowers – „to jest właśnie problem specjalizacji – jeżeli od najmłodszych lat dziecko jest skupione na jednej dyscyplinie, będzie bardzo trudno wydobyć jego prawdziwy potencjał w przyszłości. Nastąpią różnego rodzaju komplikacje. Wypalenie, zmęczenie, przetrenowanie zamiast osiągnięcie szczytu formy.

Z tego powodu w Ameryce powstał model US Youth Soccer Player Development, który ma na celu podniesienie poziomu gry w piłkę w całym kraju, jednocześnie zarażając dzieci pasją do sportu na całe życie – ostrzegając wszystkich dorosłych, którzy chcą osiągać najlepsze wyniki w młodzieżowym sporcie. Z powodu syndromu „za dużo, zbyt szybko” cierpi wiele dzieci.

„Mamy w kraju zbyt dużo organizacji lub klubów, które mówią zawodnikom i ich rodzicom: ‘musisz nauczyć się poszczególnych umiejętności piłkarskich w wieku 7,8 czy 9 lat oraz rozegrać wielu godzin na wyznaczonej pozycji,  inaczej możesz zapomnieć o byciu profesjonalnym piłkarzem.’”

SPECJALIZACJA W SPECJALIZACJI

Dr Bowers zauważa, że w Stanach Zjednoczonych nie tylko można dostrzec zbyt szybką specjalizację w jednej dyscyplinie sportu, ale również specjalizacje w wybranym już sporcie – przykładem może być bramkarz w piłce nożnej. Może wydawać się logiczne, że im wcześniej dziecko skupi się na specjalizacji umiejętności bramkarskich tym lepiej. Bowers uważa, że niekoniecznie.

„Im więcej rozwijamy ogólnych cech, tym lepszego bramkarza wychowamy w przyszłości”

Choć to tylko jeden konkretny przykład, niedawno bramkarze z USA udowodnili, że grając w młodości na różnych pozycjach oraz uprawiając różne sportu, można osiągnąć lepszą wydajność która pomaga w wchodzeniu na coraz wyższy poziom. Bramkarz reprezentacji USA Tim Howard dorastał grając w środku pomocy a bramkarka USA Hope Solo grała przez większą część swojej młodzieżowej kariery w…ataku.

W 2009 roku Mike Woitalla z „Soccer America” napisał artykuł, w którym naświetlił czterech Amerykańskich bramkarzy Tim Howard, Tony Meola, Brad Guzan oraz Hope Solo. Cała czwórka w swoich szkołach średnich brała udział w wielu treningach – nie tylko piłkarskich – ale i koszykówki, siatkówki oraz baseballa.

Trener bramkarzy Tony DiCicco twierdzi, że uprawianie różnych dyscyplin na wczesnym etapie szkolenia może przynieść wiele korzyści. Szczególnie bramkarzom, którzy mogą czerpać wiele nauki z sportów takich jak koszykówka czy baseball.

Po rozwinięciu szerokiej gamy umiejętności z różnych dyscyplin oraz rozwoju koordynacji oko-ręka, Howard, Solo, Meola, Guzan stali się elitą na swojej pozycji w  swojej dziedzinie sportu.  Bowers jednak zauważa również w klubach tendencje w której trenerzy/trenerki są skupieni bardziej na wyniku końcowym, niż na rozwoju, przez co nie chcą rozwijać zawodników na różnych pozycjach.

„Jeżeli jesteś skupiony na wygrywaniu, nawet z grupą 8 latków, będziesz się skupiał na niewłaściwych rzeczach” – przestrzega Bowers. „Skupisz się prędzej na działaniach taktycznych  zamiast  kłaść nacisk na rozwój poszczególnego zawodnika,. A jeżeli bardziej skupiasz się na taktyce, to będziesz obcował za tym, by zawodnik grał na swojej najlepszej pozycji”.

WPŁYW SPECJALIZACJI NA ZDROWIE

Zbyt wczesna specjalizacja w sporcie zdaniem Joe Gieck  – profesora działu medycyny sportowej na Uniwersytecie w Virginii – może mieć szkodliwy wpływ na organizm sportowca oraz powodować liczne kontuzje. Przyznał, że baseball uprawiany cały rok z racji mnóstwa oddanych rzutów,  może prowadzić do licznych urazów ramienia oraz obręczy barkowej.

Gieck stwierdził również, że bardzo ważne jest monitorowanie obciążeń treningowych oraz zaplanowanie odpowiednich ilości dni wypoczynku przez cały rok.

Snow zauważa, że stres jakiemu jest poddawany młody organizm spowodowany cotygodniowym reżimem treningowym, może spowodować psychiczne zmęczenie oraz wypalenie sportowe, które w efekcie końcowym prowadzi do rezygnacji z uprawiania sportu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.