HYBRYDOWY (ŁĄCZONY) POMOCNIK cz.1


W ostatnich dziesięcioleciach piłka nożna stała się tak dynamiczna, a style takie jak „futbol totalny” ugruntowały swoją pozycję na tyle mocno we współczesnej grze, że rozpoczęto poszukiwania coraz bardziej uniwersalnych wariantów w trakcie meczu. To spowodowało, że systemy gry (lub jak to nazywa Guardiola, „numery telefonów”) i zespoły coraz częściej korzystają z wymiany pozycyjnej. Używają wielu różnych ustawień w jednym meczu. Ponadto wymiana pozycji (rotacje) stały się podstawowymi elementami modelu gry. Wielu trenerów próbuje wykorzystać te koncepcje, aby postawić swoich zawodników na pozycjach, na których mogą wykorzystać swoje mocne strony. W jednym ze swoich słynnych wywiadów Marcelo Bielsa stwierdził, że chciałby mieć  na boisku jednocześnie 11stu środkowych pomocników.

O rotacjach już kiedyś pisaliśmy (tutaj), lecz dziś zajmiemy się trochę innym zjawiskiem.

– Jestem jak piekarz: mieszam różne składniki, wkładam do pieca i potem sprawdzam, co wyszło – tłumaczy Nagelsmann. A ustawienie, dyscyplina taktyczna? – Czasem to kwestia pięciu, dziesięciu metrów, by rozróżnić 4-4-2 od 4-2-3-1. Czasem widać tak ustawione drużyny jedynie przed pierwszym gwizdkiem i może z osiem razy w meczu – zaznacza. – Nasz system jest niesamowicie płynny. Możemy łatwo zmieniać ustawienie obrony między trójką, czwórką, a nawet piątką w linii defensywy. Jesteśmy nieprzewidywalni, co jest naszą największą zaletą. Dodatkowo, mamy opracowany plan na każdą sytuację meczową – tłumaczy Nikla Sule, piłkarz Hoffenheim.

Jednym z nowych zjawisk w taktyce piłkarskiej jest hybrydowy pomocnik (nie ma polskiego tłumaczenia na tego rodzaju zawodnika. Na potrzeby artykułu nazwiemy go „łączonym pomocnikiem” – z ang. hybrid midfielder).

Istnieją pewne nieco inne definicje terminu pomocnika hybrydowego. Ogólnie rzecz biorąc, „łączony pomocnik” to zawodnik, który łączy różne pozycje w trakcie jednego meczu. Nie chodzi jednak o to, by przez jakiś czas zawodnik grał jako prawoskrzydłowy, a potem jako napastnik.

Jest to zawodnik który:

1/ W jednej fazie gry (np. w ataku) bywa na różnych pozycjach (rozszerzona wersja „wolnego elektronu”).

2/ W dwóch fazach gry (np, w ataku i obronie) bywa na różnych pozycjach (więcej w kolejnym artykule).

Dlaczego taka koncepcja? By wykorzystać mocne strony swojego zawodnika. Następną zaletą jest wykorzystanie kolejnej osoby w danym sektorze boiska (stworzenie przewagi). Niekoniecznie musi to wynikać z początkowego ustawienia (logiki). Spójrzmy pod lupę Kevina De Bruyne w meczu z Brazylią.

 

 

Taki pomocnik umożliwia trenerom perfekcyjne wykorzystanie słabości przeciwnika i wykorzystanie własnych mocnych stron, zapewniając różne ustawienia w trakcie posiadania piłki. Ponadto korzystne jest wykorzystanie cech określonego zawodnika w niektórych obszarach boiska.

Często trenerzy określają takiego zawodnika jako „ciągnącego za sznurki” w fazie atakowania. Odpowiada on za:

1. Kluczowe podanie do finalizacji.

2. Podanie w pole karne.

3. Tworzenie przewagi w poszczególnych sektorach boiska.

 

Olbrzymią zaletą posiadania takiego zawodnika jest jego nieprzewidywalność. Nieprzewidywalność dla przeciwnika. Dlaczego? Jego ścieżka ruchu zależy od sytuacji na boisku, a nie od wyznaczonych w szatni zadań.

O szerokim możliwości ścieżek ruchu niech świadczy heat mapa z całego sezony Kevina De Bruyne. Jego elastyczność taktyczna i szybka umiejętność dostosowania się do sytuacji jest niesamowita. Zawodnik o tak wielkich umiejętnościach jest w stanie być w różnych miejscach na boisku, by tam pokazywać pełnię swoich umiejętności:

 

Jest to zaleta, która może okazać się również wadą ponieważ bardzo ciężko zachować balans w ustawieniu zespołu.

Pomimo tych zalet konieczne jest jednak wyraźne komunikowanie się na boisku, aby zachować zamierzony kształt. Zwłaszcza na etapach przejściowych lub budowy organizacji gry zespoły muszą zdawać sobie sprawę z różnych ustawień, dlatego niezbędna jest szybka reorganizacja ustawienia.

Wróćmy na chwilę do początkowych obrazków i popatrzmy z innej perspektywy. Z perspektywy asekuracji i utrzymywania odpowiedniego balansu:

 

PODSUMOWANIE

Podsumowując,  ​​hybrydowi pomocnicy mogą być przydatnym narzędziem co najmniej z dwóch powodów. 

1/ W celu wykorzystania zestawu umiejętności poszczególnych graczy.

2/ W celu stworzenia różnych sytuacji/przewagi w jednej fazie gry.


Niemniej jednak, ponieważ każdy zawodnik ma wpływ na kształt całego zespołu, konieczna jest ocena pozytywnych i negatywnych skutków dla systemu i modelu gry.

„My nie jesteśmy pozycjami, my bywamy na pozycjach”.

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *